Hodowla Kotów

Udomowienie kotów – w tym szaleństwie była metoda
Ciekawskie, niezależne, zawsze chodzą własnymi ścieżkami. Koty od tysiącleci towarzyszą ludziom, którzy chętnie korzystają z ich sprytu i korzyści, jakie przynoszą domowym gospodarstwom. Zwierzęta te zaczęto udomawiać już dziewięć tysięcy lat przed naszą erą. Ich zasługi szczególnie widoczne były w Starożytnym Egipcie, gdzie kult kotów odgrywał bardzo ważną rolę. Kot nubijski to najodpowiedniejszy kandydat na kota domowego i to właśnie od niego może wywodzić cały ród znanych nam dzisiaj kotów domowych.


Żyjące w Afryce stworzenie zyskało sympatię. Udomowienie dzikiego zwierzęcia to trudne, aczkolwiek możliwe do wykonania zadanie. Koty wymagają szczególnej uwagi, są to zwierzęta o często odmiennych charakterach. bukmacherzy online Dawno temu ten element kociej natury został dostrzeżony i pod tym kątem wybierano odpowiedni sposób hodowli. Po opuszczeniu Egiptu koty zdominowały świat, jako zwierzęta chronione przez kapłanów stały się cenne dla kupców. Około V wieku podbiły kraje europejskie, choć początkowo nie były traktowane z entuzjazmem. Wzloty i upadki sławy kotów zależały od wielu czynników. Traktowane przez chrześcijan jako pogańskie bóstwa stały się zagrożeniem, które bezlitośnie tępiono. Późniejsze plagi myszy i szczurów przypomniały o kotach, przy których pomocy skutecznie pozbywano się problemów. Podejrzenia o roznoszenie chorób, kojarzenie tych zwierząt z diabłem i inne przypisywane kotom właściwości sprawiły, że do łask wracały tylko wtedy, gdy ludności zagrażały plagi gryzoni.


Pierwszym krajem, który zwierzęta te zaczął promować i hodować ze względu na estetykę ich wyglądu była Anglia. Do dziś jest ona pionierem w hodowli różnych ras kotów cieszących się powodzeniem na całym świecie. Dziś kot żyjący wraz z ludźmi pod jednym dachem nie jest już żadnym zaskoczeniem. Jest to jedne z najczęściej posiadanych zwierząt. Udomowienie tego zwierzęcia dało początek nowemu trendowi. Zagrożenia jakim były myszy i szczury wyjadające żywność ludzi, zostały zatrzymane, a kot już na zawsze pozostał w umysłach ludzkich. Raz jako wysłannik diabła, a raz jako pożyteczny łowca i pupilek w ludzkich domostwach.


Koty – różne oblicza tych samych zwierząt
Otwieramy okno by wpuścić trochę świeżego powietrza. A tymczasem nasz ulubiony pupilek znika zanim zdążymy się zorientować. Włóczy się przez kilka dni, wraca podrapany i poobijany. Możliwa jest też inna wersja tej historii. Okno otwarte a nasz kot w ogóle wydaje się tego nie zauważać. Leży rozłożony na kanapie i świat dookoła przestaje dla niego istnieć.


Poza krótkimi przerwami na pyszną karmę i mleko. Te dwie historie to nic innego jak najlepszy argument za tezą, że każdy kot jest inny. Nie ma w tym odrobiny przesady. Zwierzęta te charakteryzują się dużą różnorodnością osobowości. Niektóre potrafią być niezwykle nadpobudliwe, niszczyć wszystko, a ich wychowanie to wielki problem dla najwytrwalszego tresera. Inne rzadko interesują się czymś innym niż własne legowisko. Pod kątem charakteru kota powinno dobierać się jego przyszły dom. Już w młodości, gdy kot jest jeszcze niezdarny i chwieje się na własnych łapkach, można dopatrywać się określonych cech. Młode zwierzęta, które chętnie się bawią, zaczepiają i dokuczają rodzeństwu mają cechy kotów dominujących. Powinny mieć odpowiednie warunki dla rozładowania swojej energii, inaczej ulubiona kanapa w salonie szybko może zostać przez takiego kota zniszczona. Koty z natury łagodniejsze i spokojniejsze obie te cechy wykazują bardzo wcześnie. Są bardziej uległe i to one najczęściej są ofiarami napaści bardziej nadpobudliwego rodzeństwa. Oczywiście nie ma reguły. Zachowanie kota może zmienić się pod wpływem różnych czynników.


Kastracja sprawi, że bardzo pobudzony kot uspokoi się, a złe przeżycia z przeszłości spowodują, że nawet początkowo ufne zwierze zmieni się w płochliwe i wystraszone stworzenie. Przy wyborze kota ważna jest również rasa, bo często to ona jest już samą w sobie wskazówką, gdzie kot powinien trafić. Niektóre wymagają dużej przestrzeni oraz ciągłej uwagi całego domu, innym wystarczy jedna osoba w rodzinie, do której będą przywiązane na całe życie. Charaktery są różne, czasem wystarczy jednak duża doza cierpliwości i kilka drapaków w ulubionych miejscach naszego pupila.


Kot w mieszkaniu – wychowanie na małej przestrzeni
W dzisiejszych czasach wiele osób postawiło na pracę i karierę, a swoim domem uczyniło mieszkania w blokach. Rozwiązanie takie ułatwia życie i dotarcie do wielu miejsc, jednak dla tych, którzy tęsknią za zwierzakiem kręcącym się po domu, stanowi pewien problem. Psa wyprowadza się na smyczy, idzie przy nodze a po powrocie do mieszkania zalega na posłaniu. Z kotami sprawa ma się nieco inaczej. Owszem, coraz częściej spotyka się na ulicy ludzi z kotem na smyczy, jednak nie jest to aż tak popularne. Kot w mieszkaniu to wielka odpowiedzialność.


Należy zapewnić zwierzęciu odpowiedni standard życia, a dieta i ruch to podstawa. Koty żyjące w domach jednorodzinnych z własnym wyjściem i podwórkiem mają możliwość swobodnego poruszania się własnymi ścieżkami. Wychodzą kiedy chcą i wracają gdy zatęsknią lub zgłodnieją. Mogą także same polować i dostarczać sobie odpowiedniego pożywienia, co też wpływa na jakość ich życia. Mieszkańcy bloków często wybierają kastrację jako sposób na uspokojenie kota. Rzeczywiście, jest w tym sposób. Weterynarza wciąż spierają się kiedy powinna odbyć się kastracja lub sterylizacja. W przypadku kotek najlepszym momentem na sterylizację może być okres zaraz po urodzeniu pierwszych kociąt. W przypadku samców – nie ma reguły. Mieszkanie w blokach, zwłaszcza na wysokich piętrach może stanowić dla kota zagrożenie. Zdarza się że pochłonięte zabawą zwierzę nie zauważa otwartego okna i ląduje na trawniku, gdzie spanikowane czeka na właściciela. Również ważne jest zapewnienie kotu drapaka, miejsca gdzie swobodnie będzie mógł przeciągnąć się, podrapać pazurami przystosowaną do tego powierzchnię. Szeroki wybór w sklepach daje wiele możliwości. Innym elementem, który koniecznie powinien znaleźć się w domu jest kuweta.


Specjalny samo zbrylający się piasek pozwoli uniknąć roznoszenia po całym mieszkaniu nieczystości i uniknięciu nieprzyjemnego zapachu. Do tego kilka zabawek i odpowiednia ilość uwagi powinno sprawić, że zwierzę będzie czuło się komfortowo. Przyda się też odrobinę cierpliwości i spokój. Podrapane meble i sierść na kanapie także nie powinny być zaskoczeniem.


Czy rasowe koty mogą być dobrą inwestycją na przyszłość
Odkąd koty na dobre zagościły w naszych domach ich wygląd również nabrał szczególnego znaczenia. Koty, które swoje życie wiodą na ulicach, nie mają właścicieli, raczej nie cieszą się szczególną popularnością. Przy wyborze rasowego kota zwraca się uwagę na kilka istotnych elementów. Są to przede wszystkim: ubarwienie, długość sierści, wielkość oraz tryb życia. Wszystko zależy od potencjonalnego nabywcy i jego planów względem zwierzęcia.


Zdarzają się prawdziwi pasjonaci, którym zależy jedynie na posiadaniu i radości płynącej z obcowania z tymi ciekawskimi stworzeniami. Jednak rasowe koty hodowane są przeważnie przez profesjonalistów i ich cena waha się od kilku do nawet kilkudziesięciu tysięcy złotych. Rodowód oraz dokument potwierdzający pochodzenie kota także podwyższają cenę. Zakup takiego zwierzęcia to początkowo duża inwestycja, zadbać należy o wszystko. Wizyty u weterynarza, dobra karma i zabiegi higieniczne mogą być sporym wydatkiem, czasem przerastającym domowy budżet. Jednak przeznaczając kota do reprodukcji koszty mogą się zwrócić, a sprzedaż kociąt może zachęcić do kontynuowania całego procesu. Opłacalność wzrasta wraz ze zwiększeniem liczby zwierząt i czystością ich krwi, która również jest ważna. Koty rasowe powinny być bez skazy, dlatego nadzór nad dopuszczeniem zwierzęcia jest bardzo ważny. Jednak do rozpoczęcia poważnej hodowli daleka droga. Oprócz odpowiednich warunków potrzebne są również odpowiednie kwalifikacje, na które potencjalni nabywcy kotów coraz częściej zwracają uwagę. Odpowiedni standard musi zostać utrzymany przez cały czas. Przejście przez formalności to zadanie do wytrwałych.


Liczyć powinno się także z innego rodzaju problemami. Nie każdy kot nadaje się do reprodukcji, wiele może okazać się nieodpowiednimi. Jeśli jednak już uda się przez to wszystko przebrnąć, istnieje możliwość, że nasz pupil stanie się gwiazdą w kocim świecie. Wystawiany na pokazach i konkursach ma szansę zdobycia sympatii ze strony szerokiej publiczności złożonej z miłośników tych sympatycznych stworzeń. Sława i prestiż zapewnią świetlaną przyszłość zarówno zwierzęciu, jak i jego właścicielowi.


Hodowla kotów perskich – zalety i wady
Długie, gładkie i jedwabiste futro, majestatyczny chód i spokojne spojrzenie. Koty perskie już od XVI wieku stanowiły atrakcję, początkowo w Turcji. Wieki późniejsze i wiele lat krzyżowania różnych gatunków przyniosły znany nam dziś efekt – kota perskiego. Istnieje ponad sto odmian tej rasy, a każda łączy w sobie główną cechę, będącą najbardziej pożądaną – obfitą sierść. Zwierzęta te wyglądają masywnie i rzeczywiście, ich budowa jest mocna począwszy od łap, aż po muskularny grzbiet i łopatki.


Koty te wykazują się prawdziwym spokojem, dlatego są doskonałym kompanem do mieszkań. Ich łagodne usposobienie i łatwość udomowienia sprawiają, że rasa ta zyskuje coraz większą sympatię. Biorąc pod uwagę ich naturę, można być pewnym, że kot tej rasy nie będzie miał ochoty na wyrządzanie poważnych szkód, jak to czynią koty o większym temperamencie i porywczym charakterze. Przywiązują się do właściciela i to na nim skupiają swoją uwagę. Nie polują, ponieważ tę zdolność zatraciły w wyniku ciągłego krzyżowania gatunków i udomawiania. Ich zaletą jest też spora inteligencja, która nadaje im jeszcze więcej szlacheckiego charakteru. Koty tej rasy chętnie wylegują się na kanapie wraz ze swoim właścicielem, nie będą więc stanowiły przeszkody podczas wieczornych seansów, gdyż chętnie położą się obok. Oprócz tych zalet należy wspomnieć o kilku wadach rasy perskiej. Ich przywiązanie do jednego właściciela może być kłopotliwe, zwłaszcza gdy w domu są też inni domownicy.


Kot zwyczajnie nie będzie traktował na równi wszystkich mieszkańców. Przeważnie wybiera jedną osobę i to ta osoba ma prawo wydawać mu rozkazy, których zwierzę posłucha. Gęsta i bujna sierść również przysparza kłopotu. Codzienne poświęcanie czasu na szczotkowanie kota jest niezbędne, w innym wypadku kot pozostawi mnóstwo sierści na dywanie i meblach, którą często trudno jest usunąć. Jednak dla prawdziwych miłośników przyjemnością jest dbanie o wygląd i higienę kotów perskich. Ich usposobienie i wygląd rekompensuje trud wkładany w utrzymanie porządku, zwierzę te z pewnością sprawdzi się jako kompan do kanapowego lenistwa.


Inteligencja i pewność siebie – kot brytyjski opanowuje salony
Pod względem pewności siebie i wyrażanej przez to silnej osobowości, nic nie może równać się z rasą kota brytyjskiego. Zwierzę nie tylko wygląda na silne, lecz także ze względu na charakter spokojnie można je tak określić. Minął długi czas zanim koty te uznano za osobną rasę. Przypuszcza się, że zostały sprowadzone przez rzymskich żołnierzy w czasach starożytnych w celu tępienia narastającej populacji gryzoni. Traktowane jako łowcy stopniowo zyskiwały sympatię ludzi. W latach trzydziestych XX wieku zostały uznane oficjalnie za nową rasę.


Koty te zdecydowanie prezentują wdzięk i siłę, ich postawa jest mocna, muskularna. Ich waga może dochodzić do pięciu kilogramów a ubarwienie od szarej, poprzez białą, cieniowaną. Kolor oczu również zależy od barwy, najczęściej złote lub miedziane, zielone, turkusowe. Koty perskie sprawiają charakterystyczne wrażenie niezainteresowanych tym, co dzieje się w ich otoczeniu. Potrafią przejść obojętnie obok domowników nie rzucając w ich stronę nawet spojrzenia. Klasa z jaką się poruszają i obserwują otoczenie jest coraz bardziej ceniona w świecie kocich fanów. Kot wybiera sobie domownika, na którym skupia całą swoją uwagę a resztę domowników traktuje ze sporym dystansem, często w ogóle nie interesując się ich istnieniem. We wczesnej młodości wykazuje wyważoną radość i wesołość, by później przeistoczyć się w opanowane i zrównoważone zwierzę. Jego ułożenie nie jest trudne, hodowla nie przysparza problemów.


W stylu tego kota jest raczej odpoczynek na kanapie niż niszczenie wszelkich dostępnych w domu wykładzin i mebli. Łatwa pielęgnacja sprawia, że koty brytyjskie należą do coraz chętniej wybieranych ras. Dźwięk wydają z siebie niemal z jednego tylko powodu, jakim jest głód. Pozostawiają na domownikach wrażenie ciągłej obserwacji, niczym szpieg zbiera informacje koty te siedzą i bacznie czuwają nad rozwojem sytuacji, nie wydając przy tym najmniejszego dźwięku. Ich urok polega na takim właśnie opanowaniu i inteligentnym spojrzeniu rzucanym co jakiś czas na domowników. Silna osobowość i pewność siebie – oto kot brytyjski w całej swej okazałości podbija salony.


Maine Coon – wytrwały kot o przyjacielskim usposobieniu
Wśród kotów rasowych zdarzają się przypadki niemal całkowitej obojętności w stosunku do domowników. Część kotów zdecydowanie wybiera kanapę niż aktywną zabawę z ludźmi. Maine Coon z pewnością do nich nie należy. Pochodzenie tej rasy jest zagadkowe, według legendy jest to krzyżówka kota z szopem, co ze względu na biologię obu gatunków, nie jest możliwe. Koty rasy Maine Coon są bardzo wytrzymałe ze względu na pochodzenie.


Ostry klimat wykształcił w nich duży temperament oraz obdarzył gęstym futrem, które chroni przed niekorzystnymi warunkami klimatycznymi. Koty te są bardzo przyjacielskie, z chęcią bawią się z domownikami. Rzadko pozwalają sobie na odpoczynek wraz ze swoim właścicielem na kanapie. Częściej można zaobserwować grasującego Maine Coona między meblami, szukającego rozrywki w różnego rodzaju psotach. Doskonale czują się wśród dzieci i o dziwo… psów. Także z innymi kotami utrzymują dobre relacje, by w każdym momencie móc zaatakować i rzucić się w wir zabawy. Zwłaszcza wśród samców panuje zabawowa atmosfera. Wysoka inteligencja sprawia, że szybko się uczą i łatwo dają się ułożyć. Niestety nie oznacza to spokoju. Koty te rozrywki szukają wszędzie: w firance, za kanapą, wśród kabli do telewizora. Odmian barwnych jest wiele, jednak charakterystyczną cechą jest piękny, długowłosy ogon oraz spore rozmiary. Dorosły Maine Coon w przypadku samców może osiągać wagę nawet do dziewięciu kilogramów. Łatwo wyobrazić sobie hałas, jaki powstaje podczas biegu z jednego pokoju do drugiego. Nie wydają z siebie głośnych dźwięków, raczej cicho popiskują a ich głos jest bardziej miły niż drażniący.


Ciągłe zabawy i dużo energii to doskonałe rozwiązanie dla domu, w którym są dzieci, a koty tej rasy potrafią zmęczyć nawet najbardziej wytrwałe dziecko. Ich pielęgnacja nie wymaga wielkiej uwagi, szczotkowanie raz w tygodniu powinno załatwić sprawę z ciągłym pojawianiem się sierści w domu. Maine Coon coraz częściej pojawia się w domach, a jego przywiązanie do każdego domownika sprzyja dobrym relacjom i zaangażowaniu w życie tego zadowolonego z życia zwierzęcia.





Sfinks – oryginalna rasa o wyjątkowych potrzebach
Z wielu filmów kojarzone jako koty siedzące u boku egipskich faraonów. Dystyngowane i eleganckie, a zarazem przerażające, koty nie posiadające sierści, czasem pomarszczone. Sfinksy swoją sławę zawdzięczają właśnie braku sierści na całym ciele. Pojawiający się w okolicy oczu i uszu meszek jest przeważnie jedynym owłosieniem występującym u tej rasy. Koty te wydają się tajemnicze, tymczasem ich pochodzenie nie jest nieznane.


Zaczęło się od wystąpienia u pojedynczych osobników mutacji, które sprawiły że rodzące się kocięta nie posiadały sierści. Stopniowo hodowcy doszli do wniosku, że warto spróbować stworzyć rasę kotów całkowicie pozbawionych sierści. Udało się to w latach dziewięćdziesiątych dwudziestego wieku, gdy po raz pierwszy zarejestrowano osobnika rasy Sfinks. Koty te są z natury uczuciowe, aczkolwiek nie nadają się na przytulankę. Jedynie podczas chłodnych dni potrafią przyjść i położyć się na kolanach swojego właściciela a to i tak tylko ze względu na chęć ogrzania się. Lubią ciszę i spokój. Ważna jest temperatura pomieszczeń, w których przedstawiciel tej rasy ma mieszkać. Brak sierści powoduje, że są szczególnie wrażliwe na wyziębienie lub przegrzanie. Zabiegi higieniczne, którym powinno poddawać się nawet bezwłose koty, również musza odbywać się w odpowiednich warunkach. Kąpiel w wietrzonym pomieszczeniu to prosta droga do przeziębienia, na które przedstawiciele tej rasy są bardzo wrażliwe. Umaszczenie kota występuje w bardzo wielu wariantach, u niektórych przedstawicieli rasy można zaobserwować delikatne futro na różnych częściach ciała.


Ze względu na ich raczej odosobniony charakter i wymagania, nie nadają się do mieszkania z dziećmi. Sfinksy cenią ciszę i spokój oraz w stosunku do domowników utrzymują raczej dystans. Hodowla nie sprawia większych problemów, wystarczy trochę cierpliwości i wyrozumiałości. Kot bez sierści będzie marzł w temperaturze, która nam może wydawać się odpowiednia, dlatego na obserwowanie zwierzęcia i wizyty o weterynarza powinien być nastawiony każdy, kto planuje takiego kota do swojego mieszkania sobie sprawić.


Inteligencja zdobyta na ulicy – dachowce a koty rasowe
O ile koty rasowe to spora inwestycja, przede wszystkim finansowa, o tyle koty żyjące na ulicy, zwane dachowcami, to raczej kwestia czasu aby młodego kotka znaleźć. W hodowlę rasowych kotów wkłada się wiele wysiłku, możliwość krzyżowania osobników jest ograniczona. Wymagają większej uwagi i ostrożności, gdyż nawet najdrobniejsza dolegliwość może zakończyć karierę w kocim świecie. Z dachowcami sprawa jest inna, są to koty, które naturalnie przystosowały się do określonych warunków.


Często rodzą się na ulicach i oblegają całe miasta żyjąc z dnia na dzień w trudnych warunkach. Uczą się polowania i przetrwania w trudnym świecie, gdzie mało kto docenia trud, z jakim przyszło im się borykać. Koty te są przeważnie bardzo inteligentne i niezależne. Sprowadzenie dzikiego, dorosłego dachowca do domu w większości przypadków kończy się ucieczką kota i szkodami, jakie wyrządził w domu. Hodowla młodych kotów z ulicy może nie jest aż tak popularna, ale pozwala zyskać prawdziwego przyjaciela. Takiemu zwierzęciu powinno zapewnić się odrobinę wolności i prywatności, aby nie poczuło się przytłoczone i zamknięte, gdyż łatwo mogą popaść zły nastrój i stać się osowiałe. Atrakcyjność estetyczna ubarwienia to kwesta gustu. Koty o wielorakich kolorach i długości sierści nie raz wyglądają równie ciekawie, co czystej rasy kot. Dachowce w naturalny sposób uodporniły się na choroby więc w ich przypadku odpada wiele problemów, na które narażone są udomowione, rasowe koty. Popularność dachowców nie jest przytłaczająca. Nadal wiele osób wybiera koty czystej rasy, a te żyjące na ulicy traktuje ze sporym dystansem.


Przede wszystkim z kotami wolno żyjącymi na ulicy kojarzą się różnego rodzaju choroby, które potencjalnie mogą roznosić. Rzeczywiście, to może stanowić problem. Kot bywający wszędzie łatwo może wpaść w bójkę z innym kotem, wrócić podrapany i nabawić się infekcji. Tak dzieje się często w przypadku samców, kotki są spokojniejsze i jedyne co mogą przynieść do domu, do nowe pokolenie dachowców. Warto jednak zastanowić się na czym nam bardziej zależy, ponieważ nie raz dachowce są wierniejsze i bardziej wdzięczne niż te, od młodości żyjące na salonach.


Trudna przeszłość kota i wychowanie płochliwego zwierzęcia
Szczęśliwe i zdrowe koty to typowy obraz z reklamy karm. Zwierzęta mają dużo radości i jedyne czego potrzebują, to odpowiednie dla nich pożywienie, zawierające szereg witamin i składników odżywczych. Tak chcemy widzieć wszystkie zwierzęta: zadowolone i pełne energii. Ich wychowanie wydaje się łatwe i przyjemne. Takie, jakie bardzo dobrze prezentuje się na ekranach telewizorów i stronach czasopism o wychowywaniu zwierząt.


Jednak nie każde zwierzę ma szansę na taki start. W schroniskach dużo jest przypadków znęcania się nad zwierzętami różnych gatunków i ras. Hodowla takiego kota wymaga wiele cierpliwości i wyrozumiałości dla jego trudnej, bolesnej przeszłości. Przede wszystkim należy zadbać o zdrowie zwierzęcia, zaszczepić i odrobaczyć. Czesanie futra, jeżeli zwierzę jest zaniedbane, wymaga sporej pracy. Kot, nad którym kiedyś się znęcano odruchowo będzie unikał dotykania przez człowieka. Będzie bał się przedmiotów, które kojarzą mu się z krzywdą. Dlatego należy obserwować reakcję zwierzęcia i w razie konieczności usuwać przyczynę strachu. Kot może bać się kija, gwałtownych ruchów lub hałasu. Unikanie tego do czasu aż zdobędzie się potrzebne zaufanie jest kluczem do sukcesu. Jeżeli jest możliwość, należy się dowiedzieć wcześniej, na przykład od pracowników schroniska, czego kot doświadczył i czego się boi. Kiedy w domu wśród domowników są dzieci, raczej nie powinno się przyprowadzać wystraszonego kota. W naturze dzieci leży energiczność i hałaśliwość, co może potęgować strach i utrudnić wychowanie już płochliwego stworzenia. Kot powinien też mieć odpowiednio przygotowane legowisko, najlepiej domek, gdzie będzie mógł się schować i poczuje się bezpiecznie.


W razie stresującej sytuacji ma możliwość wyciszenia się w miejscu, gdzie nikt inny nie ma prawa wstępu. Zwierzę, które nie miało szczęścia i nie trafiło do dobrych właścicieli wymaga szczególnego traktowania i uwagi. Warto zastanowić się czy jesteśmy wystarczająco zdeterminowani, by takim zwierzęciem się zająć i sprawić, by ponownie zaufało ludziom. Gdyż takie wyzwanie to trudne, aczkolwiek satysfakcjonujące zadanie.


Hodowanie kotów w domu jednorodzinnym – za i przeciw
Wszyscy lubią patrzeć na dobrze ułożone koty swobodnie biegające po parku. Czyste i zadbane kręcą się u boku swoich właścicieli. Taki widok cieszy i zachęca do sprawienia sobie stworzenia, które stanie się pupilem domowników i ulubieńcem sąsiadów. Warto przemyśleć te postanowienie, nim do domu sprowadzimy nowego zwierzaka. Ponieważ w przypadku hodowli kotów w domach jednorodzinnych, gdzie okna i drzwi często stoją otworem a kastracja nie wchodzi w grę, warto wiedzieć, jakie zalety i wady pociąga za sobą biegający po okolicy kot.


Przede wszystkim wielką zaletą dla samego zwierzęcia jest swobodne poruszanie się i możliwość wyboru dokąd chce iść. Koty to zwierzęta z natury podążające własnymi ścieżkami, umożliwienie im tego podsyci w kotach radość i ogólne zadowolenie z życia. Dodatkowo zwierzęta mogą udzielać się towarzysko, mogą bawić się ze współtowarzyszami i organizować sobie polowania. Wylegiwanie się na trawie również dobrze wpływa na zachowanie kota. Korzyścią dla domu jest większy porządek i mniej szkód wyrządzonych przez kota. Po całym dniu zabaw na dworze, zwierzę zwyczajnie nie ma siły drapać kanapy. Niestety, istnieją także wady takiego stylu życia naszego pupilka. W przypadku samców czas marcowania bywa bolesny, koty przychodzą podrapane, z wyrwaną sierścią i uszkodzonymi uszami. Kotki natomiast mogą przynieść kilka kociąt w prezencie. Domownicy również mogą odczuć dyskomfort w przypadku długiej nieobecności kota, u których na porządku dziennym są długie wędrówki i powrót po kilku dniach lub tygodniach.


Trzeba zwrócić tu szczególną uwagę na możliwość infekcji, ponieważ w warunkach, na które właściciel nie ma wpływu, łatwiej o zakażenie czy przyniesienie kilku kleszczy na plecach. Zalety i wady równoważą się, dokładne przemyślenie sprawy może jednak przynieść dobre rozwiązanie, które każdy wybiera sam. Zainwestowanie w odpowiednie środki to klucz do zadowolonego właściciela i szczęśliwego zwierzęcia. Trzymanie kotów w domach i możliwość ich swobodnego przemieszczania się, to nadal dla wielu bardzo dobre rozwiązanie.


Hodowla kotów a dzieci. Problem oswajania z hałasem
Część kotów zdecydowanie preferuje warunki ciszy i spokoju. Niektóre rasy wręcz reagują nerwowo na jakiekolwiek odgłosy przeszkadzające im w ich codziennych czynnościach. Inne wolą radość i witalność otaczającego je środowiska. Same są bardzo aktywne i cieszą się zabawą razem z dziećmi. Jeżeli jednak przygarniamy kota, którego natura nie jest do końca określona, może pojawić się problem jego integracji z dziećmi lub bardziej hałaśliwymi dorosłymi.


Reagując nerwowo na zbyt intensywne okrzyki radości, kot wykazuje swój instynkt, który hałas kojarzy z niebezpieczeństwem. Dlatego czasem trudno przełamać lody i szybko przyzwyczaić zwierzę do takiego środowiska. Warto uprzedzić również domowników, by w miarę możliwości ograniczyli krzyki i głośną muzykę do czasu oswojenia zwierzaka. Dodatkowym elementem, który negatywnie wpływa na oswajanie młodego kota jest nawyk gwałtownych ruchów. Zdarza się, że przykucnięcie i ciche nawoływanie przekonuje zwierzę o bezpieczeństwie i dobrych zamiarach człowieka. Powolne podchodzenie coraz bliżej to znak pojawiającej się nici porozumienia i zaufania, które może szybko zniknąć gdy wykonany zostanie jakiś gwałtowny ruch. Trzaskanie drzwiami, oknami i wszelkimi elementami domowego wyposażenia również kumuluje w zwierzęciu strach. W rezultacie zamiast słodkiego tulącego się do wszystkich kotka mamy przestraszoną, zamknięta w sobie kulkę, która za nic w świecie nie pozwoli zbliżyć się do siebie człowiekowi. Nawet jeżeli ten ma dobre zamiary. Dzieci w domu to przede wszystkim radość, która nie każdemu kotu przypadnie do gustu. Często dzieci nie mają wyczucia w stosunku do zwierząt i starając się z nimi bawić, niechcący wyrządzaj im krzywdę.


Za mocno złapią, przyduszą lub krzykną. Koty również potrafią być radosne i jeżeli proces hodowli i oswajania przebiega pomyślnie, stają się nieodłączną częścią rodziny. Pogodzenie dziecięcej radości i potrzeby ciszy dla spłoszonego zwierzaka jest równie ważne, co odpowiednia dieta. Bez komfortu psychicznego kot szybko stanie się apatyczny i skryty, nie sprawiając wrażenia szczęśliwego. A zadowolenie stworzenia to ważny element w jego wychowaniu.


Samowolka i towarzyski temperament – koty syjamskie
Koty, których energia rozpiera przez cały dzień, potrafią być bardzo dobrymi kompanami. Tak jak radosna rasa kotów syjamskich, które zyskują sympatię coraz szerszego grona kocich fanów. Historia tej tajemniczej rasy kotów wiąże się z wieloma legendami. Prawdopodobnie pochodzące z Syjamu, obecnej Tajlandii, miały strzec murów królestwa przed wszelkimi niebezpieczeństwami. Zwierzęta te mają bardzo charakterystyczne ubarwienie. Muskularnej i proporcjonalnej budowy sprawiają wrażenie bardzo eleganckich i opanowanych zwierząt.


Nic bardziej mylnego. Z natury są niezwykle radosne i chętnie to pokazują. Rosnąc i dojrzewając stają się coraz bardziej żywe. Ich hodowla nie wymaga wielkiego wysiłku, najwyżej odrobinę cierpliwości gdyż ich zmienne nastroje bywają bardzo niepokojące. Do takiego zachowania można się jednak szybko przyzwyczaić, ponieważ w przypadku tej rasy, zmiany nastrojów powtarzają się nagminnie. W ciągu chwili z ospałego i osowiałego kota mogą zmienić się w chodzącą maszynę do zaczepiania i dokuczania domownikom. Przywiązanie wykazują zwłaszcza do jednej osoby, właściciela, dla którego żywią głęboki szacunek, podczas gdy innych traktują z rezerwą. Przy hodowli tej rasy konieczny jest duży wybieg, ogród lub miejsce, gdzie będą mogły spożytkować swoją energię. W innym przypadku obiektem jej rozładowanie może stać się kanapa lub inne meble. Pielęgnacja nie jest szczególnie trudna, jedno wyczesywanie sierści w tygodniu wystarczy, aby kot był zadowolony, a mieszkanie pozbawione sierści. Aczkolwiek przy szybkim tempie życia może zdarzyć się, że zwierzę wróci do domu brudne i czyszczenie trzeba będzie powtórzyć.


Koty syjamskie bardzo szybko się uczą, więc i z ułożeniem nie ma wielkiego problemu. Łatwość z jaką przychodzi im nauka nowych rzeczy ułatwia wychowywanie, które może być radością dla właściciela. Ich głos jest donośny i przeważnie słychać rozmownego kota w całym domu. Jest to jednak na tyle ciekawski i radosny kot, że nawet chęć drobnych konwersacji późnym wieczorem wydaje się niewielką za niego ceną.


Koty kochające pływać – tureckie koty Van
Mit o tym, że koty nie potrafią i nie znoszą pływać łatwo może zostać obalony. Od dziecka uczono nas, że kot w wodzie oznacza tragedię. Chociaż jest w tym odrobinę prawdy nie jest ona do końca tak prosta jakby się mogło wydawać. Większość ras rzeczywiście, nie znosi wody, jednak istnieje jedna, która jest do tego doskonale przystosowana.


Turecki kot Van, pochodzący z rejonu jeziora Van, znajdującego się w Turcji, udomawiane były od setek lat. W końcu, te najbardziej niezwykłe z kotów zostały uznane za osobną rasę. Na pierwszy rzut oka nie prezentują się szczególnie majestatycznie, a ich spojrzenie nie wyraża wielu uczuć. Wyglądają bardzo łagodnie, białe futro z lekko kasztanowymi uszami i ogonem. Mają długą i gęstą sierść co sprawia, że wyglądają na bardziej masywne, niż są w rzeczywistości. Ich łagodny wygląd to przykrywka dla prawdziwego szaleństwa w świecie kotów. Zwierzęta przystosowały się do naturalnych warunków i pływania w wodzie. Do tego stopnia opanowały tę sztukę, że zdarza im się polować na małe rybki. Koty te są bardzo uczuciowe i do wszystkich domowników podchodzą raczej z sympatią. Chętniej jednak spędzają czas z osobami o podobnym do ich, spokojnym i opanowanym charakterze. Wybierają sobie towarzystwo i to niego się trzymają, nie musząc martwić się o zakłócenia w ich codziennym funkcjonowaniu. Nie są szczególnie energiczne, dlatego ich spryt i inteligencja nie zawsze są widoczne na pierwszy rzut oka. Nie mniej jednak hodowla tej rasy nie jest stosunkowo trudna, ich naturalne usposobienie jest bardzo dobrym rozwiązaniem dla osób, które nie mają ochoty na małego rozbójnika w domu.


Codzienne szczotkowanie jest konieczne dla utrzymania porządku. Koty te chętnie skorzystają z kąpieli w wannie. Należy jednak dopilnować, by temperatura wody nie była zbyt niska, a mokry po kąpieli kot nie przeziębił się. Uroczy kot turecki Van może być bardzo cennym nabytkiem, wniesie dużo pozytywnych uczuć do każdego domu. Uwaga i zaangażowanie w wychowanie tej rasy powinny wystarczyć, by w przyszłości cieszyć się mądrym pupilem.


Na wysokości raźniej – koty syberyjskie w domu
Nic tak nie ekscytuje ciekawskiego stworzenia bardziej, niż możliwość dotarcia na najbardziej tajemnicze zakamarki mieszkania, na przykład szafy. Wiele kotów w swojej naturze ma chęć poznawania miejsca, w którym mieszka. W poszukiwaniu czegoś ciekawego kot syberyjski nie ma sobie równych. Rasa długowłosa, o pięknej, różnobarwnej sierści. Puszysty ogon podkreśla ich grację i klasę, a przeważnie zielone oczy krążą w poszukiwaniu ciekawostek.


Koty syberyjskie są bardzo towarzyskie chętnie przebywają z dziećmi. Łatwo też nawiązują kontakt z innym zwierzęciem w domu i raczej nie prowokują konfliktów. Są przywiązane do całej rodziny, jednak najczęściej jedna osoba jest centrum skupienia ich uwagi. Podążają wtedy za taką osobą po całym domu czekając na jakiś interesujący rozwój wydarzeń. Plączą się między nogami dlatego szczególna ostrożność jest zdecydowanie wskazana. Ich ciekawska natura prowadzi do różnych wyczynów. Uwielbiają się wspinać na najwyższe meble, zwłaszcza te, na które dotarcie wymaga pewnego wysiłku. Ich hodowla jest bardzo prosta. Są towarzyskie więc nie powinny pozostawać same przez dłuższy czas. Uczą się stosunkowo szybko i łatwo przystosowują się do zmian w mieszkaniu, które stanowią dla nich kolejną zagadkę do rozwiązania. Doskonali kompani dla dzieci, wychowywane razem z nimi potrafią bardzo mocno się z nimi zżyć i nie opuszczać ich ani na krok. Pielęgnacja ich wymaga częstego szczotkowania, zwłaszcza wiosną i latem. Często jednak podoba im się taka forma kontaktu i nawet ze zwykłego wyczesywania sierści potrafią zrobić dobrą zabawę.


Domownicy powinni przyzwyczaić się do ich ciągłej ciekawości świata i wiedzieć, że gdy przez dłuższy czas kot nie odwiedza jednego z pokojów, istnieje duża szansa, że przy najbliższej okazji wejdzie i wybada co działo się podczas jego nieobecności. Ułożenie kotów tej rasy jest przyjemnością dla właściciela, sprawia wiele satysfakcji i radości. Na wszelki wypadek warto jednak pochować delikatne przedmioty, ponieważ kot nie specjalnie przejmie się stłuczonym wazonem czy ramką, za to chętnie zbada co nowego pojawiło się na miejscu zniszczonych przedmiotów.